Pijn

Ruim drie miljoen Nederlanders, één op de vier, lijden aan chronische pijn en dat aantal stijgt.

Artsen schrijven vaak sterkwerkende, verslavende opoïden voor. Het aantal gebruikers van pijnstillers als oxycodon en fentanyl ligt in Nederland nu rond de miljoen (Zembla, feb 2026).

Dit zijn grote getallen, maar het verbaast me niets. Ik hoor bijna niet anders van veel mensen en ik ben zelf helaas ook ervaringsdeskundige. Maar niet van het gebruik van pijnstillers. Niet omdat ik misschien niet genoeg pijn heb, maar omdat ik weet wat de effecten zijn, het water naar de zee dragen is en omdat ik weet dat er andere manieren zijn. Maar daarover later meer.

Wat me alleen verbaasd, is dat ze dan weer meer onderzoek willen gaan doen naar de oorzaak van pijn, en dat er een Nationaal Programma Pijn zou moeten komen voor dit onderzoek, voor een betere samenwerking tussen zorgverleners en voor een betere kwaliteit van leven van pijnpatiënten. Nóg een programma? Nóg meer onderzoek? Nóg meer tijd en geld investeren?

Ik ben van mening dat de kennis er grotendeels al is, en dat het enige dat nodig is, is dat zorgverleners veel breder gaan kijken, zich openstellen voor andere kennis, de juiste verbanden gaan leggen. En ja idd, veel meer de samenwerking zoeken met (complementaire) zorgverleners waar deze kennis al zit.

Ook vind ik dat de extra tijd die dan in nog meer onderzoek zou moeten worden gestoken, beter besteed kan worden aan de patiënt zelf. Want alleen al goed luisteren naar het verhaal achter de pijn, geeft inzicht in wat de werkelijke oorzaak is van die pijn. En precies aan de oorzaak moet je werken. Dit kost tijd, geduld, inzicht en inzet van zorgverlener en de patiënt. Daarnaast is het feit dat iemand zijn/haar verhaal kwijt kan op zichzelf al (deels) helend. Het geeft rust. Het geeft vertrouwen.

Als ervaringsdeskundige, kan ik je enerzijds vertellen wat er misgaat in de huidige pijnbehandeling. En vervolgens ook over hoe je er anders mee om kunt gaan, welke mogelijkheden je zelf hebt om je beter te voelen. Ik ben geen arts, maar verdiep me al ruim 15 jaar intensief en heel breed in vele aspecten van menselijke gezondheid en leg daar de verbanden tussen. Op basis daarvan heb ik enige bagage om iets over dit onderwerp te kunnen vertellen.

Maar goed, ik loop nu zelf helaas ook al bijna 4 jaar met een chronische knieklacht. Om die reden zie ik al ruim 3,5 jaar een reumatoloog. Ik heb echter geen reuma. Huh, waarom dan? Ja, daar begrijp ik ook niets van. Het enige dat er wordt gedaan is vocht uit de knie halen en een ontstekingsremmer erin. Van mij hoefde die ontstekingsremmer niet, maar het is ‘protocol’. Meer doen ze niet en kunnen ze ook niet. Ze willen je vervolgens permanent aan de onstekingsremmers/medicatie, waar ik voor bedankt heb, omdat ik weet dat de knie zelf niet de hele oorzaak is en omdat ik weet dat mensen over een zelfhelend vermogen beschikken. Dit fenomeen bestond volgens de arts niet, waarover we tijdens mijn bezoekjes tot in den treure discussieerden, maar niet tot overeenkomst kwamen. Wat ik tevens niet voor elkaar kreeg was een doorverwijzing naar de orthopeed, voor een nieuwe foto. Dit omdat ik wil weten, hoe mijn knie na 3 jaar is, en wat ik dus nog wel en niet kan doen qua trainen/lopen/versterken.

Ruim 3 jaar geleden is er ook een MRI gemaakt vd knie. De diagnose toen was twee scheurtjes in de meniscus, linkse en rechtse kant. En lichte osteoporose in de knieschijf. Maar niet zodanig dat ik niet normaal zou kunnen functioneren. Ook hier, verder dan de knie kijken ze niet. Maar waarom is ie dan dik, stijf, ontstoken en vooral pijnlijk?

Natuurlijk heb ik ook fysio’s gezien. Drie van de vier (!), kijken ook alleen maar lokaal, doen soms dry needling rond het pijnpunt en geven je wat standaard oefeningen en denken dat het dan goed komt. En dat terwijl je ze ook het verhaal vertelt, dat je wel eens last van je heup hebt, dat je bespiering in het linkerbeen bijna weg is, dat je in hele been blokkades hebt in je gewrichten, etc. etc. Of te wel, de vraag rijst (bij mij tenminste), is het een probleem in de keten (van rug tot grote teen), of is het zelfs ontstaan vanuit een andere plek? Of is het een combinatie van meerdere dingen?

Bij de huisarts ben ik ook geweest. Ook daar gaf ik aan, heeft blokkade knie ook niet iets te maken met de doorbloeding, of bezenuwing naar het been? Nee, was het antwoord na de albekende test van het hamertje op de knie. Kijk, je been doet het toch gewoon? Nee, daar kan het niet aan liggen.

Je voelt m al, ze slaan op heel veel punten de plank mis. Maar vooral op het laatste punt wil ik nog even de nadruk leggen. En op de aanpak van de vierde fysio in de rij.

Essentieel bij het onderwerp pijn, is dat alles, maar dan ook alles in een lichaam met elkaar is verbonden. De zenuwen geven signalen door (pijn), het bloed moet ervoor zorgen dat voedingsstoffen worden aangevoerd die nodig zijn om schade te verhelpen, en afval (dat schade mede kan veroorzaken), weer wordt afgevoerd. Aan die aan- en afvoer werkt ook lymfesysteem mee, maar daarvoor moeten we wel bewegen.

Ook je fascia, een letterlijk overal aanwezig bindweefsel (opgebouwd uit eiwitten en een heel groot deel water) werkt hieraan mee mits het soepel is, genoeg vochtig is en niet te veel afval heeft opgeslagen. Je fascia is zelfs nog vele malen beter in het doorgeven van signalen dan je zenuwstelsel. Dus als het vastzit her en der in je lijf, zul je dit zeker voelen. Om dit systeem soepel te houden, moeten je wederom … bewegen. Daarnaast is het essentieel je vocht- en mineraal huishouding op peil houden. Fasciafunctie staat  of valt als je deze twee dingen niet op orde hebt. Je wordt stijf, stram, start lastiger op, en pijn speelt op.

Al je overige bindweefsel werkt hier ook aan mee, maar ook dit heeft beweging nodig. Naast beweging heeft al dit weefsel (en dus je lijf) ook nog eens de juiste voeding nodig. Dit is echter een onderwerp waar je nooit over uitgepraat raakt en zal ik het later nog zeker eens over hebben.

Tot slot spelen ook emoties een rol in pijn. Het onderwerp emotie klinkt bij velen nogal zweverig of soft in de oren. Maar emotie is letterlijk niet meer en niet minder dan ‘energie in motie’. Ben je bijv. boos (=een energie) en uit je dit niet, dan is er geen beweging (motie) en die boosheid gaat in je lijf zitten, en zet het vast. Ben je gespannen, dan span je letterlijk aan, je schouders trek je op en nek zet je vast, je ademt minder diep. Ook dan zetten al die hiervoor besproken weefsels zich vast. En als dat lang duurt, gaat het zeer doen. Bloed stroomt niet meer lekker, de gewrichten gaan zeer doen want die zitten letterlijk vast. Afval wordt niet meer goed afgevoerd en veroorzaken ontsteking of pijn, her en der.

Tuurlijk kun je ook heel simpel door je enkel gaan of je nek verdraaien. Dan is de pijn acuut en direct aanwijsbaar. En vaak ook makkelijk te verhelpen. Maar als er meerdere van bovenstaande processen spelen, dan is het beter, wil je echt (liefst voorgoed) van je pijn af, dan zul je constructief en breed aan de gang moeten. Met de fysieke stukken zelf, maar dus wellicht ook met het emotionele verhaal achter de pijn. En helaas, soms is het ook even goed om de pijn wel te voelen. Het heeft ook een functie.

Al met al, ik voelde dat wat mij werd verteld of werd aangeboden door de reguliere zorg, voor mij niet de juiste weg is. Ik ben dus zelf gaan zoeken en op andere manieren met de pijn gaan werken.

Guasha is een belangrijk onderdeel daarvan, omdat het heel direct werkt; aan acute en chronische pijn en ook nog eens zonder medicatie. Een holistisch denkende en werkende fysio en een grondige blik op voeding, zijn naast andere dingen ook twee belangrijke elementen geweest in mijn aanpak. In voorgaande blogs heb ik meer expliciet uitgelegd wat het werkingsmechanisme is van Guasha.

In dit verhaal heb ik meer ingezoomd op pijn, omdat ik voelde dat het even nodig was. De getallen en de ervaringen van de Pijnspecialisten in Nederland bevestigen de noodzaak van een gedegen aanpak ervan. Heb je pijn, herken je mijn verhaal en heb je ook behoefte aan een andere aanpak, je bent van harte welkom in mijn praktijk. Ik kan jou helpen!

Lfs, Cécile van Zeeziel Guasha

You have the power to heal yourself.